Sidewalk Concert
See the beauty on your doorstep
FMCM #9 Halve wereld

Al de hele dag zingt er een gezegde door mijn hoofd. Het zoeft zo af en toe voorbij. Soms met een ander woord er aan vast. Soms met een ander gezegde wat eigenlijk geen gezegde is, maar een spreuk van een bekend meisje dat niemand eigenlijk echt kent.

 

'Brutalen hebben de halve wereld'. Brutalen. Het woord alleen al schrikt mij af. En als ik het lees, moet ik op de een of andere manier aan een bulldog denken. Toen ik klein was, was ik bang voor brutale kinderen. En ook voor bulldogs. Dat is de enige link die ik kan bedenken. En dat het allebei begint met een 'B'.

 

Ik hou niet van brutalen. Want ik hou niet van onfatsoenlijk gedrag. En al helemaal niet van onfatsoenlijke mensen die door hun brutale gedrag meer hebben (de halve wereld zelfs schijnbaar) dan mensen die gewoon hard hun best doen en rustig op hun beurt wachten. Helaas werkt die laatste tactiek alleen in een ideale wereld en dat we niet in een ideale wereld leven, lijkt mij evident. Ik lees net op nu.nl dat Sinead O'Connor in de Playboy wil. Om maar wat te noemen.

 

Ik was de afgelopen jaren een paar keer eerder alleen in het buitenland. Ik merkte dat ik daar niet alleen meer meemaakte, maar ook meer voor elkaar kreeg. De stemmen die normaal gesproken roepen dat iets niet kan, niet gaat lukken of niet 'normaal' is, klonken minder hard. Ik deed gewoon van alles, en alsof dat gewoon was. Er kwamen mensen op mijn pad, die me weer aan anderen voorstelden. En van alles lukte. Dingen die ik in Amsterdam niet eens geprobeerd zou hebben. Ik had het gevoel dat die halve wereld van de brutalen ook ineens binnen mijn bereik lag. Gewoon omdat ik in veel situaties dacht 'waarom niet' in plaats van 'beter van niet'.

 

Het is niet zo dat ik brutaal word zodra ik het vliegtuig in stap. Maar op de een of andere manier gaat er tussen Schiphol, 10.000 meter hoogte en bestemming een knop om waardoor ik ineens veramerikaniseerd lijk, in die zin dat ik ineens denk dat alles mogelijk is. Ik voel me minder kwetsbaar en heb ineens een just-do-it mentaliteit waar Nike trots op zou zijn.

 

Voor brutale kinderen ben ik nog steeds bang. Bulldogs vind ik gelukkig alleen nog maar aandoenlijk lelijk. Het gezegde wat eigenlijk geen gezegde is, maar een spreuk van Loesje, is: 'Leven is meervoud van lef'. En dat is precies wat er gebeurt, daar tussen Schiphol en bestemming. Mijn lef wordt wakker. Thuis vakkundig weggestopt uit angst voor alle vormen van op je bek gaan, kan ie in het buitenland eindelijk weer buiten spelen...


Leven is meervoud van lef. En Andy is in Oslo. Samen met lef. Ik zie wat er op mijn pad komt en laat geen kans liggen. Ik durf, en merk dat ik niet brutaal hoef te zijn. Mijzelf is genoeg en lef geeft me de halve wereld. Kijken of ik lef mee naar huis kan smokkelen...

 

 

© Andy Music 2012

 

Comments

Andy on 2012-02-28 14:12

Thanks voor de leuke reacties. Maakt me blij!

Sandra on 2012-02-24 17:19

Van lef naar lof is maar één klinkertje. Lof voor je blog, lof voor je lef. Blijf open voor je lef. En je lief. Scheelt ook maar één lettertje. Mooi weekend!

Simone on 2012-02-24 14:55

Mooi verhaal! Ik lef op afstand met je mee.

Femke on 2012-02-24 14:17

Zei ik gisteren nog tegen je vriendje dat ik jou zo dapper vond. Lees ik nu dat dat dus gewoon vanzelf gaat als je in een vliegtuig stapt. Misschien moet ik ook maar weer eens vertrekken. Zuid Afrika?

Mooie blog weer!

Kimberley on 2012-02-24 11:26

Wat een top uitspraak, Leven is het meervoud van Lef!

Laatste tweets
iTunes - The Oslo Recordings EP
Release - The Oslo Recordings - EP - Andy

Andy beluisteren op Soundcloud