Sidewalk Concert
See the beauty on your doorstep
Vensterbankje

Precies 5 maanden na de laatste FMCM klap ik mijn computer open. Ik zit op mijn vensterbankje. Dat is geen kleine vensterbank, zoals het woord misschien doet vermoeden. Maar een bankje wat dicht bij mijn venster staat. Dat je het je even goed voorstelt…Vorige winter verplaatste ik het bankje van logeerkamer naar keuken. Ik miste een 'zachte zitting' in de keuken, waar 's ochtends de zon naar binnen schijnt. Ik miste een wegdroomplek waar ik kon schrijven en ook in de winter in de ochtendzon koffie kon drinken. En zo werd het bankje dat tot die tijd een slaapbankje was, vorige winter pardoes een vensterbankje.

 

Toen het bankje nog een slaapbankje was, zat ik er zelden op. Ik was zelfs bijna vergeten dat ie er was. Maar vanaf het moment dat het een vensterbankje werd, kreeg het een belangrijke plek in mijn leven. De eerste weken schreef ik nog voor zonsopkomst een verhaaltje op mijn vensterbankje. Het meest ontspannen en tegelijk stiekeme moment van de dag. Door die momenten begon ik met het schrijven van mijn wekelijkse FMCM. De FMCM nam ik weer mee naar Oslo, waar het gemis van het vensterbankje ernstige gevolgen had voor de frequentie van mijn wekelijkse spinsels. 

 

Het bleek een voorbode. Want na terugkeer in Amsterdam schreef ik nog maar een FMCM. 'Spiegel' was #10 en de afsluiting van een periode van overdenken en over dromen. Spiegel was het stilkrijgen van de stemmen van de faalangst en het wakker maken van vertrouwen & lef. 

 

4 maanden na de sprong. Ik kom verhaal halen bij mijn vensterbank. Inmiddels staat ie in de kamer en kijkt uit over de gracht. Nu we samen zitten, besef ik dat niet alleen het uitzicht is veranderd. Alles is anders sinds de laatste keer dat ik schreef. Ik mis de rust van het schrijven. Toch besluiten we, mijn vensterbankje en ik, dat de FMCM's zoals we ze kenden verleden tijd zijn. We staan niet teveel meer stil en denken niet meer teveel na, maar gaan samen op pad. Stappen zetten. We houden je op de hoogte, dat wel. Van onze weg naar het Concertgebouw. 

 

Het uitspreken van je ambitie schijnt de eerste stap te zijn. Ook als die ambitie wellicht wat eigenaardig lijkt. Of misschien juist dan. Ik heb mijn stoute schoenen aan.  

Comments

Bram on 2012-10-12 11:38

Helemaal eens met Chantal! Heerlijk om je blog te lezen! :)

Chantal Verhulst on 2012-10-12 11:30

Blijf vooral bloggen lief! Van de weg naar het concertgebouw. Van het vallen en opstaan. Van alles wat je onderweg meemaakt. Van alles wat je onderweg leert. Niet alleen voor jezelf, zodat je later nog eens kan teruglezen hoe het allemaal is begonnen, maar ook voor ons, je medereizigers, en natuurlijk voor alle andere beginnende singer/songwriters. Blijf vooral schrijven. En wie maak je daar dan ooit weer een songtekst van. (En schrijven hoeft natuurlijk niet per se alleen op vrijdag.) LC

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
Laatste tweets
iTunes - The Oslo Recordings EP
Release - The Oslo Recordings - EP - Andy

Andy beluisteren op Soundcloud