Sidewalk Concert
See the beauty on your doorstep
Onderweg naar de nieuwe plaat...

Welkom op wat oorspronkelijk jouw FMCM, Friday Morning Coffee Moment, was. Na 10 afleveringen van dit vrijdagochtendblogje, heb ik de sprong in het diepe gewaagd. Van financiele carriere naar muzikale carriere. De ambitie is nog net zo groot. Hier houd ik je, in samenwerking met mijn vensterbankje, op de hoogte van wat we meemaken Onderweg de nieuwe plaat (#CityLove). Happy Friday, dat nog wel! 

Over dinsdagmiddag. En dank.

Dinsdagmiddag voor het optreden.

Ik ben te vroeg. Sta, met mijn microfoon in mijn rugzak, bij de Starbucks op Utrecht Centraal en word verrast door emotie. Niet overmand, zo dramatisch was het niet. Meer onverwacht. Zomaar ineens bedenk ik me – waarschijnlijk door de Starbucks-vibe – hoe ik 4 jaar geleden in de allereerste Starbucks ooit stond. In Seattle.

Het was twee maanden voordat ik zou starten als Corporate Finance associate bij ABN AMRO en ik stond daar met een rugzak waarin ook niet veel zat, behalve misschien een droom. Die ik wel even zou achterlaten in Amerika. Misschien stiekem hopend dat die droom me daar aan de andere kant van de oceaan – waar mijn faalangst  me niet kon vinden – een teken zou geven dat het nog niet de tijd was. En dat deed hij ook. Luid en duidelijk.

En net, bij die Starbucks op Utrecht CS, besefte ik me ineens hoe blij ik ben dat ik heb geluisterd. Straks speel ik in Tivoli Vredenburg. Niet een show voor alleen mensen die voor mij komen, maar ik speel er wel. Met een bassist en een drummer; Hidde en Sjaak. Iets wat ik toen niet had kunnen bedenken; dat ik twee van die leuke muzikanten zou hebben die met mij willen en kunnen spelen.

De reden dat ik emotioneel word terwijl ik op mijn koffie wacht, is dat ik me probeer voor te stellen dat ik de mij van 4 jaar geleden vertel over vandaag. En alle andere dingen die de afgelopen tijd zijn gebeurd. Van de optredens tot de opnamen van de plaat. En van de mensen die ik heb ontmoet tot de keren dat ik niet durfde en toch ging.

4 jaar geleden wist ik niets, maar ik besloot te gaan bouwen. Aan mijn muziek, mijn zelfvertrouwen en mijn lef. 4 jaar later weet ik nog steeds niet veel, maar wel dat er een fantastische plaat aankomt, waar ik heel trots op ben. Dat ik ben gegroeid als muzikant en dat ik onwijs dankbaar ben voor de weg daar naartoe.

De support die ik de afgelopen jaren heb gekregen van familie, vrienden en fans is te gek. Het is fijn om te horen dat mensen in je geloven en herkenning vinden in je muziek. Soms zie ik iemand na een optreden twijfelen of hij of zij iets tegen me zal zeggen. En dat zijn juist de bijzonderste; de oprechte reacties na shows.

Ik had ze voor geen goud willen missen en ik hoop dat ik nog veel van dat soort gesprekken mag voeren. Het zijn die dingen die me doen stilstaan. Met tranen in mijn ogen. En een kop koffie in mijn hand. 


Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
Over mooie dingen, passie en tegen jezelf aanlopen – City Love

Soms helpt het om dingen in een perspectief te plaatsen. Het is half 3 ’s nachts en ik wacht tot mijn update-crowdfunding video is geüpload op Vimeo. Dat duurt nog een half uur. Niet zo belangrijk om voor wakker te blijven, zou je denken.

 

Think again. Ik adem “City Love” de afgelopen drie maanden. Oja, perspectief. Vandaag twee jaar geleden was ik in Oslo. Ik werkte voor ABN AMRO en werkte in het heerlijke Oslo. Het was koud en ik stond er deze keer tijdens mijn buitenlandavontuur alleen voor. Dat wil zeggen dat ik een fijn thuisfront had, maar dat thuisfront was er niet bij in Oslo. Goed misschien ook wel, want ik had tijd om stil te staan en muziek te maken naast mijn leuke baan tussen de scheeps- en oliefinanciers. Daar – alleen – in Oslo besloot ik dat ik die mooie baan met al zijn mooie mogelijkheden op ging geven om mijn droom niet alleen na te jagen, maar ook waar te maken.

 

Na veel optredens, schrijven en de release van de in eigen beheer opgenomen The Oslo Recordings, sprak ik in augustus 2013 voor het eerst af met Henri Meijer en werkten we aan 1 van mijn songs. Die songanalyse had ik gewonnen als finalist van het Demodock van Cortonville. Twee maanden later belde Henri mij op, want hij vond het wel wat, mijn muziek. En ik vond het tijd voor een nieuwe plaat. Een EP – Extended Play met 5 a 6 nummers – vonden we. Want je moet niet in een keer al je kruit verschieten. En we wilden het echt goed aanpakken.

 

In januari begonnen we met de eerste sessies waarin we mijn songs onder de loep namen. Samen met Henri besloot ik de songs die in de oorsprong sterk waren, uit te gaan werken. Dat begon met City Love, dat toen nog Early birds heette en wat over de liefde voor ontwakend Amsterdam gaat. Gaandeweg kwam ik in een schrijf-flow terecht en voordat ik het wist waren ook Gravity en London een feit. Ik besloot dat ik de plaat wilde financieren met een crowdfunding, omdat er inmiddels veel support is voor mijn muziek. De crowdfunding is begin februari live gegaan via het mooie platform van Voor De Kunst.

 

Pas in de laatste maand hebben de songs Traces en Crazy zich in het rijtje “EP-waardig” gevoegd en dat is puur toe te schrijven aan het feit dat ik nu de tijd neem om te schrijven, mijzelf de concentratie opleg en ontzettend veel leer van het werken in de studio met Henri en mijn vaste muzikanten Hidde (Bas) en Sjaak (Drums).  

 

We zijn nu 3 maanden bezig en gaan de laatste weken productie in. Het album begint vorm te krijgen en ik ben verbaasd en dankbaar voor hoe ik nu al als muzikant heb mogen groeien. Ik kan wel janken soms als iemand een idee heeft over een song die niet overeenkomt met hoe ik het in eerste instantie bedoeld heb. En ik heb geleerd dat ook dat erbij hoort. Ook hier doet leren soms pijn, maar meestal betekent het dat je tot mooiere dingen komt.

 

Het is vandaag 19 maart. Over 2 maanden wil ik de plaat presenteren. De crowdfunding staat dankzij 78 (!!) donateurs op 83% en dus hebben we nog een eindsprint te maken de komende 16 dagen. Dat het gaat lukken, weet ik zeker. Met wie, dat weet ik nog niet. Maar met wie en hoe dan ook, vandaag ben ik super dankbaar voor de kans om dit album te maken. Die kans heb ik niet alleen zelf gecreëerd maar ook gekregen door het vertrouwen van de mensen om me heen, fans van het eerste uur, fans van alle uren daarna en de inzet van Hidde, Sjaak en Henri. We gaan er echt iets heel moois van maken! Een kleine preview van het eerste nummer zie je hier (hij is inmiddels geüpload J)!! En ik wil je uitnodigen om onderdeel te zijn van het waarmaken van deze droom die City Love heet. Check de website van Voor De Kunst.

Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
Verdovende koekjes.. Nog 1 week tot de Crowd Funding..

Ik heb verschrikkelijk veel zin om te roken. Niet omdat ik dat lekker vind – want dat vind ik het tegenwoordig alleen nog maar na 5 bier – maar omdat ik onrustig ben. Ik zou net zo goed 10 boterhammen met hagelslag kunnen eten, een pak scholiertjes kunnen verslinden of een fles wijn kunnen leegdrinken.

 

Niet dat het helpt. De enige uitwerking die al het bovenstaand – zeker in combinatie – heeft, is dat ik vervolgens uitgeteld en totaal niet tevreden met mezelf op de bank lig. Huilend misschien ook wel. En geen stap verder gekomen met hetgeen ik eigenlijk onrustig van was. En dat is dan ook nog eens onderdeel van mijn droom! Over zelfsabotage gesproken…

 

Dus, ik doe het niet. Ik loop niet naar buiten door deze helse kou, hoezeer ik het ook van plan was, om sigaretten te halen en deze onrust te onderdrukken. Ik onderga hem gewoon. En ja, dat laatste komt uit een boek.

 

Het zit namelijk zo. Ik heb vandaag de eerste edit gekregen van het crowd funding filmpje, gemaakt door Jorn Prinsen. En ik werd er zó blij van! Een paar kleine dingen, maar hij is echt bijna perfect. Daarnaast heb ik een fantastische foto gekregen, door Jasper van Staveren, die bij de crowd funding wordt geüpload op de site van VoorDeKunst.nl. En de rest staat ook klaar. Kortom, ik ben er bijna klaar voor.

 

En dat is dus MEGA eng!! Volgende week om deze tijd gooien we de crowd funding voor City Love online. We gaan 8.000 euro ophalen om deze plaat te maken met heuse professionals. Ik heb er zooooveel zin in (we zijn al bezig)!! Maar vind het ook doodeng!

 

Ik zie City Love als een belangrijke stap op de weg richting mijn droom: spelen in de mooiste theaters. En de crowd funding is een onderdeel van die weg. Ik weet dat veel mensen willen supporten en trouwe fans zijn er genoeg! Maar toch is het reuze spannend…. Gaat het nu echt allemaal gebeuren?

 

Nog een week….. (ik ben even koekjes halen… )


ps. www.voordekunst.nl - vanaf 6 februari!


Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
#Early Birds: een spannende nieuwe bladzijde

Na een periode van veel spelen is het nu tijd voor een nieuw project. Ik heb veel inspiratie en na “The Oslo Recordings”, gereleased begin 2013, is het nu echt tijd voor een nieuw project. Nieuw materiaal in een design jasje. Naar aanleiding van Eric Corton’s Cortonville Demodock kwam ik in contact met Henri Meijer van Song Analytics. Wij gaan nu het avontuur aan om een nieuwe EP te maken.

Het allereerste wat wij gaan doen is Early Birds opnemen, ook wel bekend als het “loopstation (Boss) –nummer.  Om deze EP mogelijk te maken, starten we binnenkort een Crowd Funding project.  Dat betekent dat jij onderdeel kunt zijn van wat wij gaan maken. Stay tuned…. Hierbij een eerste sneak preview….

Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
De schrijver, de wijn en Londen

Schrijven is een raar ding. Het schrijven van liedjes des te meer. Omdat ik inmiddels ongeveer mijn halve leven – in meerdere en mindere mate – met dit fenomeen bezig ben, mag ik mijzelf ervaringsdeskundig noemen. Vind ik zelf. Mensen vragen mij er weleens over. “Wat komt er eerst? De tekst of de muziek?”. Veel gehoord. En ik heb nooit een echt antwoord, omdat het schrijven van liedjes zich simpelweg niet laat vangen in een stappenplan.

 

Soms zijn er wel tien dingen waar ik over wil schrijven en dan ook nog tegelijkertijd. En soms lukt het bij geen van die tien dingen om de passende tekst te vinden.

En soms is er één groot ding. En dan is het al helemaal moeilijk om dat ene grote ding te vangen in een klein ding als een liedje.

 

Regelmatig schrijf ik zelfbenoemde briljante zinnen. Briljante zinnen, die in eenzaamheid blijven bestaan, omdat ik niets passends en goed genoeg vind, wat deze zinnen kan opvolgen. Zo heeft het liedje “Ineens” heel eenzaam met vier zinnen een aantal weken op de spreekwoordelijke plank gelegen voordat ik waardige opvolgers kon vinden die het liedje compleet maakten.

 

Er was een groot ding, waar ik nooit een liedje over heb geschreven, omdat ik nooit de woorden heb kunnen vinden die het mooi konden omschrijven. Tot vorige week, toen ik weer in de omstandigheid kwam waarin veel liedjes ontstaan. Ik schaam me weleens voor het recept. En tegelijkertijd weet ik dat dit recept voor veel (liedjes)schrijvers geldt. Het recept is niet geheim, maar wel mysterieus. Men neme:

-       een doos vol herinneringen

-       een regenachtige donderdagavond in oktober

-       een fles wijn

-       een snufje melancholie

-       tot slot een geleende herinnering

 

Neem al deze ingrediënten mee naar Roland. Behalve de regen dan. Die tikt natuurlijk lekker melancholisch tegen het raam. En voordat je het weet, bestaat “London”. 

Comments

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
Vensterbankje

Precies 5 maanden na de laatste FMCM klap ik mijn computer open. Ik zit op mijn vensterbankje. Dat is geen kleine vensterbank, zoals het woord misschien doet vermoeden. Maar een bankje wat dicht bij mijn venster staat. Dat je het je even goed voorstelt…Vorige winter verplaatste ik het bankje van logeerkamer naar keuken. Ik miste een 'zachte zitting' in de keuken, waar 's ochtends de zon naar binnen schijnt. Ik miste een wegdroomplek waar ik kon schrijven en ook in de winter in de ochtendzon koffie kon drinken. En zo werd het bankje dat tot die tijd een slaapbankje was, vorige winter pardoes een vensterbankje.

 

Toen het bankje nog een slaapbankje was, zat ik er zelden op. Ik was zelfs bijna vergeten dat ie er was. Maar vanaf het moment dat het een vensterbankje werd, kreeg het een belangrijke plek in mijn leven. De eerste weken schreef ik nog voor zonsopkomst een verhaaltje op mijn vensterbankje. Het meest ontspannen en tegelijk stiekeme moment van de dag. Door die momenten begon ik met het schrijven van mijn wekelijkse FMCM. De FMCM nam ik weer mee naar Oslo, waar het gemis van het vensterbankje ernstige gevolgen had voor de frequentie van mijn wekelijkse spinsels. 

 

Het bleek een voorbode. Want na terugkeer in Amsterdam schreef ik nog maar een FMCM. 'Spiegel' was #10 en de afsluiting van een periode van overdenken en over dromen. Spiegel was het stilkrijgen van de stemmen van de faalangst en het wakker maken van vertrouwen & lef. 

 

4 maanden na de sprong. Ik kom verhaal halen bij mijn vensterbank. Inmiddels staat ie in de kamer en kijkt uit over de gracht. Nu we samen zitten, besef ik dat niet alleen het uitzicht is veranderd. Alles is anders sinds de laatste keer dat ik schreef. Ik mis de rust van het schrijven. Toch besluiten we, mijn vensterbankje en ik, dat de FMCM's zoals we ze kenden verleden tijd zijn. We staan niet teveel meer stil en denken niet meer teveel na, maar gaan samen op pad. Stappen zetten. We houden je op de hoogte, dat wel. Van onze weg naar het Concertgebouw. 

 

Het uitspreken van je ambitie schijnt de eerste stap te zijn. Ook als die ambitie wellicht wat eigenaardig lijkt. Of misschien juist dan. Ik heb mijn stoute schoenen aan.  

Comments

Bram on 2012-10-12 11:38

Helemaal eens met Chantal! Heerlijk om je blog te lezen! :)

Chantal Verhulst on 2012-10-12 11:30

Blijf vooral bloggen lief! Van de weg naar het concertgebouw. Van het vallen en opstaan. Van alles wat je onderweg meemaakt. Van alles wat je onderweg leert. Niet alleen voor jezelf, zodat je later nog eens kan teruglezen hoe het allemaal is begonnen, maar ook voor ons, je medereizigers, en natuurlijk voor alle andere beginnende singer/songwriters. Blijf vooral schrijven. En wie maak je daar dan ooit weer een songtekst van. (En schrijven hoeft natuurlijk niet per se alleen op vrijdag.) LC

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
FMCM #10 Spiegel

Ik zou weleens een camera achter een spiegel willen hangen. Op een willekeurige avond. Achter een spiegel van een cafe. Het liefst zo'n mooi bruin bierdrinkcafe zoals je ze hebt in het zuiden van het land. Zo'n cafe waar mensen al jaren komen. En waar soms een 'import' zijn geluk komt beproeven. Die dan naar zichzelf knipoogt in die spiegel. Want, weg, in een andere stad. En dus vrij om te gaan.

 

Aan het begin van de avond; zit mijn haar nog net zo goed als toen ik vertrok? Na een biertje of vier een lach, want het grote geheel is goed. Evenals de vibe. De blik is al wat minder op de details gericht. Het zelfvertrouwen des te groter. En dat haar, dat zit eigenlijk wel lekker zo. 

 

En dan kan het twee kanten op. Die spiegel, die ziet het allemaal. Het zelfvertrouwen dat groter wordt, de lach die breder wordt. En het haar dat zich ook steeds minder confirmeert aan de regels van de spiegel thuis. Maar de spiegel ziet ook de kleur die verdwijnt. De onzekerheid; gaat dit wel de goede kant op? en wat zal ik straks zeggen als ik terugkom?.

 

De spiegel ziet de twijfel. Nog eentje dan, of moet ik zo weg? Moet ik het zeggen of juist niet?

 

De spiegel ziet bijna-kotsers. Bijna-zoeners. De spiegel ziet de net-gehuild-stiekem in de wc. En de net gescoord. De spiegel ziet alles en soms meer dan je wilt. De spiegel heeft geen geheugen en soms is dat maar goed. Toch denk ik dat het soms goed zou zijn om eens wat beter in die spiegel te kijken. Wat zeggen die ogen? Weggaan of blijven? Doorgaan of kiezen? Als ik een camera achter mijn spiegel zou hangen, wat zie ik dan? Als ik de spiegel was en kon praten, wat zou ik zeggen?

 

Een paar weken geleden besloot ik eens goed in die spiegel te kijken. Niet in een bierdrinkcafe in het zuiden, maar in een stad in het mooie hoge noorden die Oslo heet. Ik zag blijdschap en tranen. Tevredenheid en ambitie. En ik zag een vraag: gaan of niet gaan? Gaan betekent onzekerheid en hard werken, maar ook een hart op avontuur. Niet gaan betekent zekerheid en hard werken, en een vraag die blijft bestaan. Ik keek nog eens goed en besloot dat ik die vraag niet wilde houden. Ik besloot om te gaan - onzekerheid of niet - ik besloot voor het hart op avontuur.

 

Als ik vanaf 1 juni in de spiegel kijk, zie ik een singer-songwriter op avontuur. Als ik dan in de spiegel kijk, zie ik een muzikant. Een muzikant die ooit een bankier in de spiegel zag. 


(blijf de rest van het verhaal hier volgen www.facebook.com/missandymusic)

© Andy Music 2012


Comments

Chantal Verhulst on 2012-05-14 08:29

We zijn trots op je! Wat een sterke, krachtige beslissing heb je genomen. Wij beloven hierbij je supporters, je groupies te zijn. Big hug, J&C

ad on 2012-05-11 09:35

Gefeliciteerd ! Volg jezelf, je passie !

Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
FMCM #9 Halve wereld

Al de hele dag zingt er een gezegde door mijn hoofd. Het zoeft zo af en toe voorbij. Soms met een ander woord er aan vast. Soms met een ander gezegde wat eigenlijk geen gezegde is, maar een spreuk van een bekend meisje dat niemand eigenlijk echt kent.

 

'Brutalen hebben de halve wereld'. Brutalen. Het woord alleen al schrikt mij af. En als ik het lees, moet ik op de een of andere manier aan een bulldog denken. Toen ik klein was, was ik bang voor brutale kinderen. En ook voor bulldogs. Dat is de enige link die ik kan bedenken. En dat het allebei begint met een 'B'.

 

Ik hou niet van brutalen. Want ik hou niet van onfatsoenlijk gedrag. En al helemaal niet van onfatsoenlijke mensen die door hun brutale gedrag meer hebben (de halve wereld zelfs schijnbaar) dan mensen die gewoon hard hun best doen en rustig op hun beurt wachten. Helaas werkt die laatste tactiek alleen in een ideale wereld en dat we niet in een ideale wereld leven, lijkt mij evident. Ik lees net op nu.nl dat Sinead O'Connor in de Playboy wil. Om maar wat te noemen.

 

Ik was de afgelopen jaren een paar keer eerder alleen in het buitenland. Ik merkte dat ik daar niet alleen meer meemaakte, maar ook meer voor elkaar kreeg. De stemmen die normaal gesproken roepen dat iets niet kan, niet gaat lukken of niet 'normaal' is, klonken minder hard. Ik deed gewoon van alles, en alsof dat gewoon was. Er kwamen mensen op mijn pad, die me weer aan anderen voorstelden. En van alles lukte. Dingen die ik in Amsterdam niet eens geprobeerd zou hebben. Ik had het gevoel dat die halve wereld van de brutalen ook ineens binnen mijn bereik lag. Gewoon omdat ik in veel situaties dacht 'waarom niet' in plaats van 'beter van niet'.

 

Het is niet zo dat ik brutaal word zodra ik het vliegtuig in stap. Maar op de een of andere manier gaat er tussen Schiphol, 10.000 meter hoogte en bestemming een knop om waardoor ik ineens veramerikaniseerd lijk, in die zin dat ik ineens denk dat alles mogelijk is. Ik voel me minder kwetsbaar en heb ineens een just-do-it mentaliteit waar Nike trots op zou zijn.

 

Voor brutale kinderen ben ik nog steeds bang. Bulldogs vind ik gelukkig alleen nog maar aandoenlijk lelijk. Het gezegde wat eigenlijk geen gezegde is, maar een spreuk van Loesje, is: 'Leven is meervoud van lef'. En dat is precies wat er gebeurt, daar tussen Schiphol en bestemming. Mijn lef wordt wakker. Thuis vakkundig weggestopt uit angst voor alle vormen van op je bek gaan, kan ie in het buitenland eindelijk weer buiten spelen...


Leven is meervoud van lef. En Andy is in Oslo. Samen met lef. Ik zie wat er op mijn pad komt en laat geen kans liggen. Ik durf, en merk dat ik niet brutaal hoef te zijn. Mijzelf is genoeg en lef geeft me de halve wereld. Kijken of ik lef mee naar huis kan smokkelen...

 

 

© Andy Music 2012

 

Comments

Andy on 2012-02-28 14:12

Thanks voor de leuke reacties. Maakt me blij!

Sandra on 2012-02-24 17:19

Van lef naar lof is maar één klinkertje. Lof voor je blog, lof voor je lef. Blijf open voor je lef. En je lief. Scheelt ook maar één lettertje. Mooi weekend!

Simone on 2012-02-24 14:55

Mooi verhaal! Ik lef op afstand met je mee.

Femke on 2012-02-24 14:17

Zei ik gisteren nog tegen je vriendje dat ik jou zo dapper vond. Lees ik nu dat dat dus gewoon vanzelf gaat als je in een vliegtuig stapt. Misschien moet ik ook maar weer eens vertrekken. Zuid Afrika?

Mooie blog weer!

Kimberley on 2012-02-24 11:26

Wat een top uitspraak, Leven is het meervoud van Lef!

FMCM #8 Halfnaakt in de Ridderzaal

Ik droomde vannacht dat ik op de wc zat. Niet zo gek, want daar zit ik wel vaker. Alleen ben ik gewend dat ik dan een deur voor mijn neus heb. Die als het even kan ook nog op slot zit. In mijn droom was dat niet zo. Ik zat al op de wc en ineens stonden er allemaal mensen in dezelfde ruimte. Beangstigend vond ik dat op dat moment. Want wat doe je dan? Blijven zitten, in de hoop dat ze je niet zien en weer weggaan? Of opstaan, je broek vastmaken en snel weglopen om voorlopig niet meer terug te keren?

 

Zoals vaak met dromen, weet ik niet meer wat ik vervolgens deed. Momenten in dromen lijken soms lang te duren. Vooral als ze gênant zijn. Soms droom je voor je gevoel de hele nacht over 1 specifiek ding. Een droom kent dan geen verloop, maar is slechts onderdeel van wat in het dagelijks leven een hele scène zou zijn. Er gebeurt iets, en dan word je wakker. Superjammer, want in sommige gevallen wil je wel weten wat er daarna gebeurt. Of wil je dat het waar is. In dit specifieke geval....niet per se.

 

Dromen schijnen een betekenis te hebben. Vooral volgens boeken en websites die daar hun bestaansrecht aan ontlenen. Er zijn legio manieren om je te helpen die onderliggende betekenis te vinden. Een snelle Google search leert dat er zelfs opleidingen zijn tot 'droomcoach'. Mooi woord, maar verder heb ik er niet zoveel mee. Wat ik veel leuker vind, is te bedenken dat andere mensen dezelfde droom hebben. Net zoals ik het leuk vind om te bedenken dat de Koningin misschien ooit een Brazilian Wax probeerde, ze vast ook weleens uitgebreid in haar neus zit, of al zwaaiend op Koninginnedag een harde scheet liet, vraag ik me af of zij weleens heeft gedroomd dat ze op haar troon in de Ridderzaal zit op Prinsjesdag en dat het ineens een wc is.

 

Zonder deur. Daar zit je dan. Met al die mensen voor je neus. En al die mensen hebben dan ook nog hoedjes op en kijken je vol verwachting aan. Wat zou zij doen? Ik stel me dan daarbij zo’n voorlichter van de RVD voor, die haar in haar droom ook nog aanraadt om erover te twitteren: "Zit ik daar in de Ridderzaal...".

 

Terugkomende op de gedachte dat dromen een bepaalde betekenis met zich meedragen, want dat geloof ik in sommige gevallen wel, denk ik dat dat exact de reden is dat ze soms niet verder gaan. Het gevoel waarmee je midden in de scène wakker wordt, is het gevoel waar je iets mee moet. Dat ik daar op de wc twijfelde tussen onzichtbaar worden of vluchten, zegt natuurlijk wel iets. Dus ik heb bedacht wat er de volgende keer gebeurt als ik op de wc zit en ineens niet alleen blijk te zijn. Gewoon de ‘embarrassment‘ verplaatsen naar de anderen!

 

'Hey dudes, ik zit op de wc! Zien jullie dat niet? Flikker eens effe lekker op zeg'.

 

Wedden dat die droom nooit meer terug komt?

 

© Andy Music 2012

Comments

Andy on 2012-02-20 16:34

Haha, ja genant he. Bekenden, nog erger! Ik hoop dat het werkt :)  

Sandra on 2012-02-20 11:36

Herkenning! Grote herkenning zelfs. Alleen zijn het bij mij altijd bekenden die er dan bij zijn. Raarrrr. Maar ga je suggestie uitproberen. I'll be back...

FMCM #7 Lente bij -17

Vier lagen, inclusief thermoshirt om mijn bovenlijf te verwarmen. De niet-zo-charmante hardloopbroek mooi verstopt onder mijn wel-zo-leuke NYU joggingbroek (het voordeel van rennen bij -17). Muts op, twee paar sokken en een paar handschoenen aan en gaan. Het is nog voor tienen, dus de winkels aan de lange straat zijn nog dicht. De weg loopt omhoog en op de een of andere manier ga ik dan altijd harder rennen. Gek is dat. Ik herinner me dat ik ooit de Zevenheuvelloop in Nijmegen sneller liep dan dezelfde afstand op een vlak parcours. Anyway, het voordeel van omhoog rennen: je hebt het sneller warm.

 

Bovenaan ben ik weer naar links gelopen, voor Majorstuen Station langs (waar vorig weekend - en overigens ook op andere dagen - de metro naar Holmenkollen vertrok), langs de mega-bioscoop. De stoep is daar weer enigszins levensgevaarlijk, dus ben op de weg gaan lopen. Richting Vigelandsparken. Ik was daar dinsdagochtend ook. Het mooie park met de beelden. Ik loop het park in en bedenk me dat ik een rondje door het gehele park ga maken, gewoon om te kijken hoe groot het is. Ook de paden in het park zijn bedekt met ijs en sneeuw en kiezels. Het kraakt onder mijn schoenen en ik moet me ervan weerhouden om niet teveel rond te kijken, daardoor een ijsplaat te missen en a la mijn vader (ooit toen hij soepel een bal trachtte terug te schoppen op het voetbalveld) op mijn rug te landen.

 

Na een paar honderd meter bedenk ik me ineens dat dat kraken van sneeuw en ijs onder mijn schoenen het enige is wat ik hoor. Er is helemaal niemand in het park! Ik kijk toch even rond. Echt niemand. En het hele park is wit. Hele stukken onbewandeld wit. Met af en toe een mooie oude boom. Verderop is de beeldentuin, het statige middenpad van het park en alle trappetjes naar boven waar de mooiste beelden staan. Vanaf het paadje waar ik sta loopt het vanaf het begin van het witte gras iets naar beneden, richting de stad. Ik zie een stuk skyline, een strakblauwe lucht en de zon. Nu ik stilsta, merk ik ineens dat het helemaal stil is. Ik hoor alleen mijn eigen ademhaling.

 

Hoewel ik best wel soepel aan het lopen ben, al zeg ik het zelf, vind ik het ineens wel een mooi moment om even te blijven staan. Dus ik sta daar en voel zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd. De zon voelt warm op mijn gezicht. Ik sta stil, luister naar niks en kijk rond. Als ik mijn ogen dicht doe, zou het een warme ochtend in mei kunnen zijn. Ik geloof het zo. En blijf nog even staan. Ogen dicht. In mijn eigen Lente. Bij -17.





Comments

cheap real jordans on 2014-07-07 11:45
Com|squidoo|youtube|bebo|flickr|hub pages|wikipedia|tagged|facebook game|social networks|the facebook|online social networks|facebook itself} ceo point Zuckerberg obtain pledged to prevent in keeping with the 'No Ad' secret. the reality is, in design and magnificence pundits, Another beneficial feature of these great boots is they make your favorite leg read slimmer and well developed. cheap real jordans http://www.poopscoopandaway.com
Comment
Your name/nickname
Your website url
Email
Keep me informed
I want to be informed
This is a required field
FMCM #6 Onder de brug

Als je naar het Centraal Station fietst vanaf het Singel, ga je vlak voordat je over het bruggetje naar de fietsenflat fietst, een stukje onder een andere brug door. Het is een gek stukje en het verbaast me dat er niet regelmatig een fietsersbotsing is. Het fietspad loopt namelijk een beetje naar beneden en je gaat dus vanzelf wat harder dan normaal. Net als je lekker vaart hebt, volgt een scherpe bocht naar rechts, waarna je snel naar links het bruggetje richting fietsenflat op moet. Dat bruggetje is best steil, dus het liefst houd je zoveel mogelijk vaart in de scherpe bocht naar rechts en de volgende naar links. Maar dat is niet altijd even handig. Want vanaf dat steilere bruggetje komen de tegenliggers. En die gaan pas echt lekker hard. Eerst rechts het bruggetje af en dan een scherpe bocht naar links. Dagelijks racen er op die manier honderden fietsers langs elkaar en onder dat bruggetje door, en ik denk dat ik er ook wel honderd keer onderdoor ben gefietst voordat ik het zag staan. 'Terugkomen is niet hetzelfde als blijven'. 

 

 

Terugkomen is niet hetzelfde als blijven. Een meter boven het water, met metalen letters tegen de stenen muur onder de brug. Natuurlijk. En simpele waarheid. Een klein beetje Cruyffiaans misschien. Maar zo sterk. Dit simpele zinnetje heeft me al vaak en lang aan het denken gezet. Over terugkomen en blijven, maar bovenal over weggaan. Want om er nog maar een schepje bovenop te doen; als je niet weggaat, kun je ook niet terugkomen. 

 

 

Ik vraag me altijd af wat anderen denken als ze het zien. Je kunt er namelijk meerdere kanten mee op. Zij die op reis gingen in plaats van dat ze bleven, en terugkwamen met een spreekwoordelijke rugtas vol ervaringen en een levensles of twee, zullen hem positief uitleggen. Terugkomen is beter dan blijven!! Aan de andere kant, als je terugkomt zonder rugzak (' ze leken nog wel zo vriendelijk') of met eentje gevuld met desillusies, wordt het al een ander verhaal. Ging je weleens naar de wc tijdens een vergadering, dat je terugkwam en die kutklus ineens - 'unaniem besloten' - op jouw bord was beland? Wilde je liever dat je was gebleven. En als Winston Gerschtanowitz ineens in de straat staat waar jij en je loten tot een maand ervoor nog woonden, lijkt blijven in retrospect ook zo gek nog niet. 

 

 

Blijven is voor veel mensen heerlijk. En vertrouwd. Soms ook noodzaak. Blijven lijkt  de weg van het minste risico op verandering. Het is zoals het is. En hopelijk, of hopelijk niet, blijft dat zo. Weggaan is nieuw. En anders. Weggaan kan ook vluchten zijn voor het alternatief dat blijven heet. Een ding is zeker. Of je nou blijft, of weggaat, je weet nooit wat er was gebeurd als je het andere had gedaan. Maar weggaan of blijven, het is allebei ervaring. 

 

 

Inmiddels meer dan tevreden met de plek die mijn 'blijven' is, ben ik gisteren toch weer weggegaan. Voor het leven in een andere stad, het luisteren naar een andere taal, het veel te veel (maar echt!) betalen voor een biertje en voor de ervaring. Drie maanden in de nuchtere noordelijke kou, in het donker en in mooiheid. Al verder bouwende aan een mooi gebouw dat carrière heet, heb ik tegelijkertijd genoeg afstand om te kijken of ik datgene waaraan ik bouw eigenlijk nog wel mooi vind. Omdat weggaan afstand nemen is, al is het maar om te beseffen wat je hebt, is er een grote kans dat dat simpele zinnetje onder die brug in Amsterdam per definitie klopt. Ook al verandert er op het oog helemaal niets. 

 

 


© Andy Music 2012


Comments

Hanna on 2012-02-03 20:33

Gelukkig BLIJF jij iig altijd Andy

Femke on 2012-02-01 17:03

Mooi, ontroerend, treffend.

FMCM #5 Achtentwintig

Onlangs werd ik achtentwintig. Raar, vond ik, want ik dacht dat mijn zus achtentwintig was. Zij zelf ook.

 

 

"Heej gefeliciteerd"!

"Thanks, achtentwintig..poe hee, ik dacht dat jij achtentwintig was".

"Ja, ik dacht ook dat ik achtentwintig was"!

"Weet je wat dat betekent?"

"Nou"? 

"Dat jij dertig bent"!!

Tuut tuut tuut..

 

 

Als je het geluid van een opgehangen telefoon hoort, gecombineerd met je eigen gelach, dan weet je dat er iets niet goed is gegaan. Toch voeren we dit gesprek ieder jaar. En blijf ik het leuk vinden. In zes korte zinnetjes doorlopen we de fases blijdschap (beide), eensgezindheid (beide dus) en belediging (de oudste, en dat is zij altijd). Ik hou van dit soort tradities en van het feit dat telefonisch opgehangen worden zo vertrouwd kan voelen. Daarna natuurlijk wel eventjes terugbellen. Al is het maar om af te spreken wanneer ze het cadeau kan komen brengen, in ruil voor welgemeende excuses.

 

 

Het zijn van die dingen die je hebt met vrienden die je langer kent, met familie en soms ook met collega's. Grapjes die zich herhalen, maar ook gewoon vertrouwde dingen waar je niet meer bij stilstaat. Dat het soepel loopt, of juist niet, gewoon omdat dat zo gegroeid is. Sommige mensen kun je jaren niet zien, maar als je elkaar weer ziet, ga je gewoon weer verder waar je gebleven bent. In de essentie blijven mensen namelijk hetzelfde. Op de spaarzame momenten dat ik tv kijk en per ongeluk langs KRO's Memories zap, zie ik dat het zelfs al zo is bij een eerste aanblik. Mensen die elkaar na dertig jaar, dertig rimpels en soms dertig kilo weer zien en dan in hun opperste oprechtheid 'je bent geen spat veranderd!' zeggen. Hilarisch. En überschattig. 

 

 

Mijn leven duurt al 28 jaar en ik vind dat lang en kort tegelijk. Ondertussen, aan de andere kant van de wereld, kreeg een van de meest zieke jongens van Nederland vorige week te horen dat hij voor de duur van mijn leven tot nu toe de gevangenis in gaat. En ik weet niet wat ik daar van vind. Hij stapt uit zijn leven als twintiger en komt straks terug als vijftiger. Als ik geloof wat ik schrijf, dat mensen in de essentie niet veranderen, vind ik het geloof ik vooral een angstig idee. Kun je na 28 jaar in een onnatuurlijke maatschappij binnen vier muren ooit nog functioneren in een maatschappij zonder muren? Verdient iedereen een tweede of zelfs een derde kans? Ook als niemand er echt in gelooft dat het ooit nog beter wordt? Want wie slaapt er nog lekker in dat huis in die fijne straat, wat na lang sparen en met een te dikke hypotheek is gekocht, als er op een dag een verhuiswagen diezelfde fijne straat in rijdt en er op de voordeur naast de jouwe een bordje 'J. van der Sloot' wordt geschroefd?

 

 

Morgen ga ik naar werk, zoals elke dag. Ik drink gay-thee van De Tuinen met mijn collega's en maak recyclebare grappen, onder andere over diezelfde thee-en. Ik drink weer koffie met mijn corporate finance-meisjes. Dit alles op mijn allstars - want casual Friday - maar niet voordat ik met ontbijtvriend Willem onze tweewekelijkse croissant eet in 'ons' ontbijttentje. Ik vertel mijn lief dat ik blij ben dat hij er is. Ik maak plannen voor het weekend en de korte termijn daarna. En misschien zelfs wel muziek. Ik plan, ik bouw en ik leef. 

 

 

Herman van Veen zingt 'als ik kon toveren, dan hielden alle mensen van elkaar' en ik ben ineens heel blij met de relatieve lichtheid van mijn bestaan. Over 11 maanden bel ik mijn zus om te vertellen dat ze 31 is. 

 

 

© Andy Music 2012



Comments

Simone on 2012-01-20 20:19

Hij is weer goed!! X

FMCM #4 Wennen

Ik ben aan het afkicken van koffie. En noem dat liever ontwennen. Het is ook tijdelijk en afkicken klinkt zo zwaar. Bovendien kan ik als schrijver van FMCMs natuurlijk niet het moment verpesten en moet ik mijn rondlopen-met-koffiebeker-imago ook niet te grabbel gooien door in diezelfde koffiebeker ineens thee te gaan gieten. Er zijn grenzen. En koffie is lekker.  


Bij mijn allereerste kantoorbaan kwam ik al theedrinkend prima de dag door. Nogal vreemd, vonden ze daar. Op de vraag of ik geen koffie dronk, antwoordde ik dat ik koffiedrinken bewaarde voor de momenten dat ik het echt nodig had. Wat op dat moment als lichte wijsheid klonk, is tegenwoordig omgedraaide realiteit. Volgens het internet ben ik met mijn bescheiden hoeveelheid van drie a vier kopjes per dag 'een slaaf van de cafeïne'. Dat zullen we nog weleens zien, dacht ik afgelopen maandagochtend. En schonk een vrolijke kop thee in.  

 

Ik weet niet of het de invloed van de kruidenthee was of het ontwennen, maar 'wennen' en dan met name ook 'ontwennen' was het hoofdthema in mijn gedachten deze week. Ok, dus ik ben gewend aan koffie. Maar niet zomaar koffie. Ik weiger bijvoorbeeld om de koffie uit de automaat op kantoor te drinken. Met name omdat ik vind dat het geen koffie mag heten. Maar 'prut' en 'drap' hebben het waarschijnlijk niet gehaald in de vergadering over de namen van de knoppen. Naast gewend, ben ik dus ook nog eens verwend.

 

Met zus, en een kop thee, aan de keukentafel kom ik er achter dat we deze van-gewend-tot-verwend-trend niet alleen met koffie hebben, maar ook met wijn en eten. Behalve dan dat de negatieve connotatie aan het woord 'verwend' die wij horen, maar in deze context niet ervaren, tot de conclusie leidt dat je pas verwend bent als je het niet meer waardeert. En waarderen van eten en drinken....dat doen we wel. Maar hoe zit dat dan met andere dingen waaraan we gewend zijn? En zouden we van sommige dingen niet eens willen ontwennen, gewoon om het weer te waarderen zoals we in het begin deden? En waarvan weet je nu al dat je er juist niet aan wilt wennen?

 

Die laatste twee vragen heb ik de afgelopen week aan meerdere mensen gesteld. Het leidde tot verrassend simpele maar daarom juist zo leuke antwoorden. Het liedje wat je zo briljant vond toen je het voor het eerst hoorde, in die perfecte setting, maar wat je vervolgens grijs draaide tot de glans eraf was. Ontwennen, om hem weer te horen als de eerste keer. Koken kwam ook voorbij; de net-begonnen-met-werken-collega die koken altijd zo leuk vond, totdat het snel moest, elke dag na het werk. Hij zou dat gevoel van koken wel weer terug willen en niet zo gewend zijn aan eten zien als voer. Maar ook kerk drieënzestig in Rome is niet meer zo mooi als de eerste, evenals het zevende stuk natuurgebied in Costa Rica. En weet je nog hoe bijzonder het vroeger was om naar het strand te gaan of om een warme chocomel met slagroom te drinken?

Het is best leuk om over na te denken; waarvan wil ik ontwennen, en waar wil ik niet aan wennen? Het mooiste antwoord wat ik deze week hoorde was er een op de laatste vraag. Het antwoord kwam van iemand die niet wil wennen aan het verliefde gevoel van nu.

 

Wat betreft de koffie. Ik ben ontwend. Na 5 dagen en dus een heuse intensieve werkweek zonder, ben ik ontwend op de manier dat ik het weer ga waarderen zoals ik in tijden niet heb gedaan. Ik weet nog niet of dat morgen is, of misschien overmorgen. Misschien word ik weer een slaaf. Die dan een klein beetje verwend is. Maar dat dan wel waardeert.



© Andy Music 2012

 

FMCM # 3 Aardappels Groente Vlees

Een vriendin zegt dat ze een Amerikaanse koelkast nodig heeft. Een blik in haar huidige, niet-Amerikaanse maar wel redelijk grote, koelkast leert dat dat niet eens zo'n slecht idee lijkt. De groentelades liggen vol, want "ze zit in een sapjesfase". Daarboven is een soort broodbeleg- en borrelhapjes afdeling. Beiden zijn nog redelijk overzichtelijk. Maar daarboven begint de chaos pas echt. De 'potjes-afdeling' blijkt een totaal onbegrijpelijke mengelmoes van Nederlandse producten als appelmoes, mayonaise, jam, mosterd en augurken met de wat meer exotische varianten a la currypasta, atjar-tjampoer, jalapenos, pesto en olijven. Behalve dat ik het laatste uit een potje totaal oneetbaar vind, kan ik niet anders dan concluderen dat dit het gevolg is van een zorgvuldig opgebouwde mega-consumptiemaatschappij op microniveau. En dan heb ik het nog niet eens over de inhoud van de deur gehad. 


Terug in mijn eigen keuken, trek ik mijn koelkast open. Tot mijn verbazing, en verbaasd over het feit dat ik daar verbaasd over ben, is ook mijn eigen kleine koelkast groot in variëteit. Kijkende naar mijn kleine grote koelkast, concludeer ik al snel dat ik minstens de helft van wat er in staat, zelden gebruik. Enthousiast wannabe-keukenprinses als ik kan zijn, heb ik zo mijn fases. En zowel de Indiase, Thaise als Italiaanse fasen hebben zo hun sporen, lees potjes, achtergelaten. En dan zal ik het nog maar niet hebben over mijn kruidenkastje en 'voorraadkastje'. Verscholen achter de pakken pasta en rijst staan nog appeltaartmix, Indonesische boemboes, soepen, sushizeewier, drie verschillende soorten suiker en borreltoastjes - en chipjes. Je weet tenslotte nooit wanneer je ineens een taart wilt bakken, een crave hebt voor Indonesisch of er plots mensen op de stoep staan. Dat mijn dichtstbijzijnde supermarkt 14 uur per dag en ook 365 dagen per jaar open is, lijkt niet realistisch bij deze aanblik. Ik heb een volume aan voedsel in huis alsof de vakkenvullers van de Albert Heijn elk moment kunnen besluiten voor het komende kwartaal in staking te gaan. En ik dan een taart wil bakken. 


Denkend aan het luxeprobleem van mijn vriendin, denk ik terug aan een artikel over de crisis wat ik al drie jaar geleden met een mede-finance-vriend schreef. Wij, zelfs wij nuchtere Nederlanders, zijn gewend aan een vibe van overconsumptie. En we vinden het maar al te normaal. We kunnen afgeven op Amerikanen wat we willen, maar wijzelf zijn hard op weg om net zo te worden. Het enige positieve wat we onszelf kunnen vertellen is dat we wellicht wat ' sophisticater' zijn. Want vinden we het niet stiekem leuk dat we eraan gewend raken om spicy te eten, zijn we niet te verwend geworden om gedroogde pasta te koken en kopen we daarom de vers-versie van de AH en vinden we niet dat we het verdiend hebben om sushi te bestellen, gewoon omdat we dat lekker en makkelijk vinden?


Ik denk dat de basis van de crisis ligt in ons eigen gedrag en wat wij als normaal ervaren. Globalisering en welvaart hebben ons veel gebracht, maar slaan we niet een beetje door? Heeft mijn vriendin niet een beter inkoopbeleid nodig en niet een koelkast die, als een mega-breedbeeld tv in haar huiskamer, het beeld gaat bepalen in haar keuken? Moeten we die trofeeën van welvaart wel zo duidelijk in ons huishouden willen, en is consumeren tot het punt dat we dingen weer ongebruikt moeten weggooien omdat de houdbaarheidsdatum is verstreken wel gelukkig makend? Of is het leuke wat we uit de crisis kunnen halen misschien wel dat we weer bewuster worden van hoe goed we het hebben, juist door ervoor te kiezen om sommige aankopen niet te doen?


Het is maar een idee, maar ik denk dit. Doe maar weer eens normaal. Want waar is de zak aardappels gebleven in het geheel? Ben nuchter Hollands. Ga terug naar boerenkool met worst. Wees tevreden met de basis. Aardappels. Groente. Vlees.






Comments

MOUETTE on 2012-01-06 17:16

Leuke story ook voor de middagkoffie; toch maar even nadenken...mijn "broertje" zegt altijd :" aan de inhoud van de koelkast herkent men de relatie". Gelukkig kan A.G.V. heeel heeel lekker zijn.....

Simone on 2012-01-06 08:48

Goed verhaal! Heel herkenbaar ook ;-) Leest lekker vlot, dus dank voor dit FMCM. Je hebt er een vaste lezer bij.

 

FMCM #2 Weg

Waarom gaan mensen als ze vrij zijn naar een andere plek dan de plek waar ze wonen? Het laatste is vaak een prima plek, je woont er tenslotte met een reden, en je vrienden zijn ook nog in de buurt. Toch blijkt het een makkelijke vraag, met nog logischer antwoorden. Er zijn namelijk mooiere plekken dan de plek waarop je woont. Meestal waar. Ook het Weer is een weinig verrassende factor. En in Nederland even cliché als waar. Toch is gewoon 'weg zijn'  de voornaamste reden voor het weg willen zijn. En dan het liefste nog met de toevoeging ' lekker'. Gewoon even 'lekker weg zijn'.

Weg van wat? Of misschien beter, weg van wie? En waarom is dat nou weer zo lekker? De telefoon die daar ('Weg') niet is en dus ook niet rinkelt, is bijna geen reden meer. De vergroeiing van mens met telefoon, mail en Facebook heeft roet in dat spreekwoordelijke eten gegooid. Meer dan eens heb ik posts in de categorie 'Lekker aan het chillen op het strand van Mozambique' op Facebook zien staan. Serieus, denk ik dan. Kijk even naar jezelf. Ik geloof je wel, tot op zekere hoogte, maar dat kán beter. 

Doordat weg zijn ook los zijn is van verantwoordelijkheden en verplichtingen, lijkt het een synoniem voor vrij zijn. Vrij van op tijd op moeten staan, of in de file. Vrij van een deadline, of een moeilijk gesprek. Zelfs vrij van je ' vrije dag'  waarop je boodschappen moet doen, waarna de rest van je weekend gevuld is met mengeling van 'leuke verplichtingen'.  Maar volgens mij is het fijne van weg zijn vooral vrij zijn van verwachtingen. Gewoon doen waar je zin in hebt op dat moment en zijn zoals je wilt zijn.

Het mooie van weg zijn zien als vrij zijn, is dat je helemaal niet ver hoeft. Sommigen kunnen het op een bankje aan het water. Bootjes kijken. Ik ken iemand die vrij is als ze taarten bakt, alles om zich heen vergeet en dan tot de beste ideeën komt. Het kunnen 'uit-tunen' is de enige voorwaarde voor echt vrij kunnen zijn. 

Probeer dit eens binnenkort, het lijkt gek genoeg makkelijker dan het voor de meesten is: neem een paar uur vrij van alles, zet je telefoon uit EN laat hem thuis. Wandel eens door je eigen stad alsof je er toerist bent; kijk omhoog in de straten waar je normaal snel doorheen fietst. Drink een kop koffie in een kroeg waar je nog nooit bent geweest. En kijk vooral eens rond. 

Sta stil en kijk; tune uit. Als je dat kunt, kun je weg zijn zonder weg te zijn. Lekker.

© Andy Music 2011





FMCM #1 Discrepancy

's Avonds wil ik nooit gaan slapen
's Ochtends wil ik meer
Hoewel de dag het simpel maakt
Gebeurt het telkens weer

Zodra de zon weer onder gaat
Is ochtend uit het zicht
In theorie juist dichterbij
Voor avond snel gezwicht

Laat me langer slapen, ochtend
Avond, laat me gaan
Want ik wil niet kiezen
Tussen zon en maan

De avond laat me moeilijk los
Waardoor ik ochtend mis
Vond oplossing in tegenstrijd
Avond plots ook ochtend is

















Laatste tweets
FMCM #9 Halve wereld
FMCM #8 Naakt in de ridderzaal
FMCM #7 Lente bij -17
FMCM #6: Onder de brug
FMCM #5: Achtentwintig
FMCM #4: Wennen
FMCM # 3: Aardappels Groente Vlees
FMCM #2: Weg
FMCM #1: Discrepancy